Als zwanger worden niet vanzelf gaat…

Ik ben Denise Statz, 32 jaar, 14 jaar samen met Stefan en moeder van twee prachtige kids.
De reis naar deze twee kids was echter pittig en je hoort het helaas steeds meer om je heen, en er komt gelukkig steeds minder een taboe op.
Voor mij is het praten erover (en schrijven) een manier geweest om mijzelf erdoorheen te slepen. Ik kreeg er kracht uit en ook uit het feit dat ik met mijn verhaal andere vrouwen kan helpen en steunen.
Je staat er absoluut niet bij stil als je een jonge meid bent, dat zwanger worden ook eens lastig zou kunnen worden.
Mijn moeder lukte het niet meteen om zwanger te raken, maar dat zou mij toch niet gebeuren?!

Het bleek al snel dat ik geen menstruatie had toen ik stopte met de anticonceptiepil.
Na een bezoek aan de dokter en vervolgens het ziekenhuis, werd bij mij een ernstige vorm van PCOS geconstateerd.

PCOS is een gynaecologische aandoening. Hierbij vormen er vochtblaasjes op de eierstokken, die de menstruatiecyclus verstoren omdat er geen eisprong plaatsvindt. Het is een verstoring van de hormonen. PCOS is dan ook een groot probleem als je zwanger wilt worden… Omdat je eierstokken geen eicellen kunnen laten rijpen, kan de eicel ook niet bevrucht worden. Door PCOS ben je dus onvruchtbaar of heb je verminderde vruchtbaarheid.

Dit was een klap in mijn /ons gezicht, maar ik ben altijd positief en onze wens was zo groot dat we volmondig ja zeiden tegen het ziekenhuistraject om hopelijk zwanger te kunnen raken.

We begonnen met ovulatie inductie, vervolgens IUI en daarna IVF.
Tijdens het traject werd duidelijk dat niet alleen het zwanger worden een probleem was, maar ook het zwanger blijven.

Wat steeds naar voren kwam op de echo’s was dat ik in vergelijking met andere vrouwen een kleine vruchtzak heb bij elke zwangerschap. Dit kan duiden op een chromosomale afwijking, maar hoeft niet want uiteindelijk bij Vince (eerste kind) ging de zwangerschap (tegen de verwachting in) wel goed! Helaas was dat in 5 gevallen niet zo! Rond de 8,5/9 weken stopte elke keer het hartje met kloppen.
Wat een verdriet elke keer, waarom gaat het steeds mis! Waarschijnlijk zullen we hier nooit achter komen.

Ik vond mijn lichaam stom, nou stom… ik haatte mijn lichaam! Ik kon Stefan geen kindje geven…en zei vaak genoeg: Steef, ga naar een meisje wat je wel een kindje kan geven! Ik wil je dit niet ontnemen! Gelukkig bleef hij toch gezellig bij me en gingen we door! Door om onze grootste wens hopelijk in vervulling te laten gaan…

Maar toen was er die dag, dat we een echo hadden met kloppend hartje met 10 weken.
Wat een geluk, maar tegelijk durfden we ook niet blij te zijn. Want stel je voor…

Ik bleef elke keer bang bij elk toilet bezoek, elke echo en dat bleef totdat ik de kleine kon voelen. Gelukkig hij beweegt, dan wist ik dat hij nog leefde…:)

Dolgelukkig waren we toen (4 weken te vroeg) ons klein mooie mannetje werd geboren.
Super gezond en het was/is allemaal nog mooier en leuker dan we ons konden voorstellen.

Inmiddels is het een lekker eigenwijze peuter(puber) die mama en papa aan het testen is 🙂
Hij is lief, zachtaardig, enthousiast en drukkkkkk hahah!
Bijna 4 jaar en onwijs toe aan de “grote”school zoals hij het zelf noemt.

Vince

Wat we ons niet konden voorstellen is dat we 10 maanden na de geboorte van Vince onverwachts zwanger waren…
HUH, hoe dan?! Uit mezelf… hoe kan dat nou! We hadden er 4,5 jaar hormonen op zitten, en nu ineens uit mezelf! Dit gebeurde een half jaar later nog een keer. Beiden zwangerschappen gingen niet goed. Op de eerste verjaardag van ons kleine mannetje hadden we een echo en juist op die dag hoopten we op goed nieuws, maar helaas!

Na de zwangerschap van Vince heb ik nooit meer anticonceptie gebruikt en was na de twee “niet geplande” zwangerschappen na Vince niet meer zwanger geraakt.

De wens was er echter wel.
Maar mocht ik die wens wel hebben?
Ik stelde me die vraag keer op keer…
Ik ben toch gelukkig?! Ik heb het een keer meegemaakt in tegenstelling tot veel vrouwen voor wie dat helaas niet zo mag zijn. Ben ik hebberig?! De mensen zullen wel denken….

Gelukkig kwam ik er snel achter dat ik die wens WEL mocht hebben, dat ik mocht proberen of dit geluk ons nog eens was gegund. Dat ik best het ziekenhuis kon bellen met het verzoek om nog een keer zo’n traject in te gaan.
Hoe moeilijk en spannend ook…
En dit hebben we gedaan.
Toen we met de eerste poging na zo’n lange tijd begonnen was het zo spannend en er kwamen weer veel emoties naar boven.
Iedereen die mij kent, wist dat ik met mijn sarcasme altijd een hoop verdriet weg lacht en praat! Maar natuurlijk zat er verdriet en heel veel angst.

Vol energie en positieve zin gingen we er weer voor.

We startten weer met ovulatie inductie, omdat ik wilde zien of dit nu wel werkte. Ik kon altijd de volgende poging voor IUI gaan.

We stonden er in van mocht het niet lukken, lukt het niet… maar dan hebben we wel alles gedaan wat mogelijk was en konden we er later nooit spijt van krijgen!

Toen was het Moederdag.. de dag voor de dag dat ik mocht testen.
Spannend en iets te vroeg.. en toch wilde ik alvast kijken! Ik merkte niet veel, maar voelde ook niet echt dat ik ongesteld ging worden.

Vol spanning ging ik naar het toilet met mijn staafje… vol verbazing was ik toen ik daar een licht streepje op zag.
Steef, serieus moet je kijken?! Zie jij hem nou ook of ben ik gek?
Hij zei dat hij hem ook zag, maar goed het zei nog niets in ons geval en we besloten om de dag erna de officiële testdag nog een test te doen.

Ik had ze niet meer in huis en moest werken, dus ik besloot om snel even de drogist in te gaan om 2 testen te kopen.

Meteen toen ik binnen kwam ben ik naar de wc gegaan en ja hoor , weer een streepje en ietsjes donkerder.
Zwanger!!!
Wat ik wel gek vond is dat ik niks merkte (gespannen borsten o.i.d.) en wel krampjes had en een opgezette buik..

Gezien mijn verleden en eerdere teleurstellingen besloot ik om de dag erna nog een test te doen.
Gewoon om even te kijken of het streepje wat donkerder was en mij dat gerust zou stellen.
Helaas zorgde het alleen maar voor meer onduidelijkheid…want waar was nou ineens het streepje…? Ik moest hem echt in het licht houden om nog een streepje te zien.

Ik wist dat een test die i.p.v. donkerder lichter gaat worden, geen goed teken was. Verder ook nog steeds krampen en last van mijn onderrug.
Einde verhaal…wachten tot de bloeding zou gaan doorzetten…

Toch was er iets in mij dat vertelde doe nog een test de dag erna…. en ja hoor stond hij weer! HOE DAN?! Snapte er geen fluit meer van…

En zo ging dit een paar dagen door.. een paar dagen later belde ik het ziekenhuis.

Ik zei letterlijk: dit moeten jullie horen! Het lijkt erop dat het nu de eerste poging meteen raak is! Stap 1 was gezet!

Want dat was het! De eerste stap! Ik had gewild dat ik meteen in feeststemming zou kunnen zijn, maar helaas had ik genoeg meegemaakt dat dit helaas nog niks zei!
Geen bloed geeft moed zeggen ze… en zo voelde het ook zeker!
Elk bezoekje aan het toilet waar ik geen bloed had was ik weer mega opgelucht!
Maar als je dan ineens wel bloed ziet en krampen hebt, zakt weer de grond onder je voeten vandaan..😞

Dit was bij mij ineens weer het geval! Net 6 weken zwanger en krampen met helder rood bloedverlies…
Bloed was bij mij meteen foute boel ook al zeiden mensen het kan hoor! En dat wist ik ook, want bij Vince heb ik ook gebloed. Maar toch… genoeg ervaringen gehad waar dit niet goed af liep.

En nu?!

En daar ging ik… in mijn autootje richting het ziekenhuis.. waar ik onderhand de weg goed wist te vinden..
Ik mocht weer naar de Triage afdeling. Wat de spoedeisende hulp is op het gebied van Gynaecologie.

Een aantal keer zat ik daar eerder in dat wachtkamertje… een wachtkamer dat tegenover de lift zit waar allemaal mensen uitkomen met kraamkado’s en ballonnen omdat de verloskamers (waar ik zelf ook heb gelegen) pal naast deze Triage afdeling zit.

Dat is dan even slikken, maar tegelijk gaf het me ook kracht en moed want HALLO ik had daar toch ook echt een keer gelegen!!

Omdat het een spoedeisende hulp is, kan het even duren voordat je aan de beurt bent…
Maar toen kwam daar ineens 1 van mijn vertrouwde lieve artsen uit de lift. Ze had gehoord dat ik had gebeld en kent mijn hele verhaal en wilde zelf graag de echo maken. Wat was dat lief!!

We liepen de kamer in en ik vertelde wat er aan de hand was. Ze vertelde meteen dat ze op een echo van 6 weken waarschijnlijk nog niet heel veel konden zien om me gerust te stellen. En dat wist ik… ik zou ongeveer 6 weken en 2 dagen moeten zijn, maar als t vruchtje een dag later is ingenesteld scheelt dat zo alweer een paar mm.

Daar gingen we..
Voor mijn doen een grotere vruchtzak dan normaal met daarin een mooie dooierzak.
Verder helaas nog niet veel te zien..er zat iets maar is niet op te meten en heeeeel in de verte leken we iets te zien knipperen maar waren er onzeker over het was zo klein! Dat het nu twee kanten op kon gaan wist ik ook…

Wachten wachten wachten… na twee weken stond mijn eerste echo gepland en deze lieten we staan!
Mocht ik meer gaan bloeden moesten we ervan uitgaan dat het weer een miskraam was.
En anders zouden we zien hoe het er dan voor zou staan.
Tot die echo had ik elke dag nog de angst dat het voorbij kon zijn… dat het toch niet nog een keer zou lukken om een nieuw mensje in het lichaam dat mij zo vaak in de steek liet te laten groeien…

Denise

Angst overheerste totaal de blijdschap…
Maar na die bewuste goede echo mocht ik blij zijn van mezelf!
Op 18 januari van dit jaar is ons tweede wondertje Novi geboren en weer een wolk van een baby, al zeg ik het zelf. De zwangerschap was pittig, maar oh wat heb ik genoten van elk moment.

Novi

Een jongen en een meisje… het lieve meisje wat ons mooie gezin compleet maakt.
Wat ben ik trots en dankbaar voor dit mooie geluk, dat ik ondanks alle verdriet heb doorgezet en dat ik nu mama ben van twee prachtige kindjes.

Ik weet dat heel veel vrouwen doormaken wat ik ook heb doorgemaakt en dat het in sommige gevallen helemaal niet lukt. Ik voel hun verdriet en hoop dat deze vrouwen hun ongewenste kinderloosheid een plekje kunnen geven. En hoop dat ik vrouwen die dit op dit moment doorlopen, kan steunen met mijn verhaal.
Wonderen bestaan, zo zie je maar!

Liefs
Denise

3 gedachtes over “Als zwanger worden niet vanzelf gaat…

  1. rupsjedaan zegt:

    Wat een herkenbaar verhaal❤. Ik heb ook PCOS, heb bij de eerste twee kinderen óók jarenlang met hormoonbehandelingen getobt en heb daarna nog vier keer een kindje mogen krijgen😍. Wij hebben inmiddels 6 kinderen! En dat ondanks PCOS! We zijn elke dag nog dankbaar voor ons grote gezin.

    Veel geluk met jullie prachtige kindjes❤

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s